Glaumbær
Glaumbær er vel varðveittur torfbær í Skagafirði á Norðurlandi vestra, nú kjarninn í Byggðasafni Skagfirðinga. Samtengd grasþaksherbergi hans, hlaðin úr torfi, grjóti og timbri umhverfis þröng göng, sýna hvernig íslenskar bændafjölskyldur lifðu frá miðöldum fram á 20. öld.
Svæði
Norðvesturland
Hnit
65.6119° N, 19.5073° W
Skipuleggðu stoppið
- Reiknaðu með
- 1 klst
Aðgengi
- Hjólastóll · Ekkert
- Sögulegur torfbær með lágum dyrum, háum þröskuldum og þröngum, ójöfnum göngum. Innra rýmið er ekki aðgengilegt hjólastólum, en umhverfið og aðskildar sýningarbyggingar eru aðgengilegri.
- Skert hreyfigeta · Takmarkað
- Slétt grasflöt að byggingunum, en torfbærinn hefur lágar dyr og þrönga ganga. Tvö nálæg timburhús frá 19. öld hýsa sýningar og kaffihús.
- Skynræn áreiti · Að hluta
- Torfrýmin eru rökkvuð og þröng. Umhverfið og kaffihúsið eru opin og róleg.
- Vitræn geta · Fullt
- Skýr leið í gegnum tengd rými með upplýsingaskiltum og starfsfólki á staðnum.
Hvers vegna það skiptir máli
Glaumbær hefur verið bújörð frá fyrstu tíð Íslandsbyggðar, og frægustu íbúar hans tengjast Vínlandssögunni: samkvæmt Grænlendinga sögu settust Guðríður Þorbjarnardóttir og maður hennar Þorfinnur Karlsefni að í Glaumbæ eftir ferðir sínar til Norður-Ameríku, og sonur þeirra Snorri Þorfinnsson, sem talinn er fyrsta barn af evrópskum uppruna sem fæddist í Ameríku um 1005, bjó þar og lét reisa fyrstu kirkjuna í Glaumbæ. Guðríður, ein víðförlasta kona víkingaaldar, er sögð hafa endað ævi sína í Glaumbæ sem einsetukona, og nútímastytta af henni með syni sínum stendur á staðnum. Núverandi torfhús, þrettán vistarverur alls, eru að mestu frá 18. og 19. öld og var bjargað frá niðurrifi á fjórða áratug 20. aldar; bærinn var opnaður sem byggðasafn árið 1952 og er ein best varðveitta torfbæjarþyrping á Íslandi.